نکته قابل توجه آن است که قابلیتی که توسط یک برنامه نویس (مهندس نرم افزار) تولید می شود، همان برنامه نویس وظیفه تست نرم افزار آن قابلیت در سطح برنامه نویسی را نیز برعهده دارد؛ هرچند از خدمات مهندس تست نرم افزار برای آماده سازی تستها استفاده می نماید. در واقع اولین تستهای نرم افزار که باید پاس شود تا وارد مراحل بعدی تست (آزمونهای یکپارچه سازی و سیستمی) شد، همین آزمونهای برنامه نویسی یعنی یونیت-تست ها می باشند.
در شرکت گوگل، چندین اصل و مکانیزم برای رسیدن به Testabilityبالا، لحاظ می شود. اولی Test Driven Developmentاست. وقتی توسعه به صورت مبتنی بر آزمون پیش می رود، طبیعتا آزمون پذیری بالاتری وجود خواهد داشت. در همین رویکرد، وقتی کد یا طراحی سیستم پیچیده می شود، مکانیزم Refactoring برای افزایش خوانایی کد و طراحی مشروح صورت می گیرد. همچنین در شرکت گوگل، اصل بر سادگی یعنی Simplicity است و بکارگیری همین اصل باعث می شود آزمون پذیری کد و سیستم افزوده شود. همچنین تاکید زیاد برروی آزمونهای واحد (برنامه نویسی)، طبیعتا تست-ابیلیتی را افزایش می دهد.
تضمین Testability در وحله اول با معمار سیستم است. در واقع معماری سیستم باید طوری چیده شود که سیستم تولید شده آزمون پذیر باشد. در وحله بعدی، وظیفه برنامه نویسان سیستم است که طوری کد نویسی انجام دهند که امکان تست به راحتی فراهم باشد. گاهی اوقات (خصوصا در سیستم های لگسی) لازم است ریفکتورینگ های لازم برای آزمون پذیر کردن صورت گیرد یا یک نفر (تیم) خاص برای افزودن قابلیتهای لازم برای تست سیستم (ماک-آبجکت ها) لحاظ شود. نهایتا اینکه با تکنیک Code Inspection/Review می توان میزان پیچیدگی و آزمون پذیری را سنجید و متناسب با آن اقدامات لازم را انجام داد.

مطالب مرتبط: تست نرم افزار ، تست واحد ، تست وب سرویس ، تست نفوذ ، آموزش تست نرم افزار ،دوره تست نرم افزار